ಪ್ರಿಯೇ ಇನ್ನೂ ಏಕೆ ಈ ನಾಟಕ ?

ಬೇಕಲ್ಲವೇ ನಿನಗೆ ನನ್ನ ಜಾತಕ ..

ಅದಕ್ಕೇಕೆ ನಾಚಿಕೆ ,

ಹೇಳಬಾರದಿತ್ತೆ ಮನದ ಆಸೆಯ ?

ಕಣ್ಣ ನೋಟದಲ್ಲಿಯೇ ತಿಳಿಸಿದೆ ನನ್ನ ಆಸೆಯ 

ಮೂರು ಗುಲಾಬಿಯ ಮೂಲಕ ಕಳುಹಿಸಿದೆ 

ನನ್ನ ಬಾವನೆಗಳ .....

ಆದರೇನು ..

ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಮನಸುಗಳೆರಡು ಕೂಡಲು

ನಮಗೇಕೆ ಜಾತಕ ?

ಆದರೂ ನನಗಾಗಿ ಕಾದಿಡು ನಿನ್ನ ಜಾತಕ...  

ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಾಗದೆ ಬಂದವಳು
ತಾನೆಂದು ಅಂದುಕೊಂದಿದ್ದಳವಳು !
ಅವಳು ಹೃದಯದ ಬಾಗಿಲ ಕಡೆ
ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟಾಗಲೇ ಬೋರ್ಗರೆದಿತ್ತು ಮನ
ಹುಣ್ಣಿಮೆಯ ರಾತ್ರಿಯ ಕಡಲಿನಂತೆ....

ಕದ್ದೊಯ್ಯಲಿ ಸರ್ವಸ್ವವನ್ನು ಎಂದು
ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ.........
ಮಾರಕಾಸ್ತ್ರಗಳಿಲ್ಲದೆ, ರಕ್ತಪಾತವಿಲ್ಲದೇ
ಕೇವಲ ಕುಡಿ ನೋಟದಿಂದಲೇ ಇರಿದು
ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಾಚಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಳವಳು
ಒಂದಿನಿತೂ ನನಗೆ ಉಳಿಸದೆ !

ಅನುಕಂಪವೋ ಅನುರಾಗವೋ ಕಾಣೆ
ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿದ್ದಳವಳು ತನ್ನ ಹೃದಯವನ್ನೇ
ಇಲ್ಲೇ ನನ್ನ ಒಳಗೆ ..........
ಕಳ್ಳತನವೂ ಇಷ್ಟೊಂದು ಸಿಹಿಯೇ ??
(ಸ್ನೇಹಿತ ಅಶೋಕ್ ಭಾಗಮಂಡಲ ಬರೆದದ್ದು ...)

ನೆನಪೇ ಘಾಸಿಗೊಳಿಸದಿರು.. ಈ ಮನವನ್ನ 

ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಬಂದು ...

ನಿನ್ನ ಮರೆಯಲೇ ಓಡುತ್ತಿರುವುದು ಬಲುದೂರ 

ಹೊಸ ಕನಸು ಹೊಸ ಆಕಾಂಕ್ಷೆ ಗಳೊಡನೆ ... 

ಆದರೂ ಮತ್ತೆ ಬಂದು ನೋಯಿಸದಿರು ,

ತಾಳಿಕೊಳ್ಳದು ಈ ಹೃದಯ ....

ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಬರುವ ನಿನ್ನ ನೆಪುಗಳ 

ಸಾವಿರ ಹೋಳಾಗುವುದು ಖಚಿತ ..

ಏನು ಮಾಡಲಿ ಆ ಸಾವಿರ ಚೂರುಗಳು ....

ಸಾವಿರ ನೆನಪುಗಳಾಗಿ ಕಾಡಿಸಿದರೆ..???

ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗಲಿ ನಿನ್ನಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು..

ಹಕ್ಕಿಯಾಗಿ ಹಾರಿ ಹೋಗೋಣವೆಂದರೆ ,,, ಬಿರುಗಾಳಿಯಾಗಿ 

ಬಂದು ದಿಕ್ಕು ತಪ್ಪಿಸುವೆ ....

ಭೋರ್ಗರೆಯುವ ನೀರಾಗಿ ಹರಿದು ಬಿಡಲೆಂದರೆ 

ಹೆಬ್ಬಂಡೆಯಾಗಿ ತಡೆಯುವೆ ...   

ಕತ್ತಲಲಿ ಕಣ್ಣು ತಪ್ಪಿಸಿ ಹೋಗೋಣವೆಂದರೆ  

ಬೆಳದಿಂಗಳ ನೆರಳಿನಂತೆ  ಹಿಂಬಾಲಿಸುವೆ...

ಎಲ್ಲಿ ಹೋದರು ಬೆಂಬಿಡದೆ ಬರುವೆ ....ನೆರಳಾಗಿ ...

ಏಕೆಂದರೆ ನೀನು ನೆನಪಲ್ಲವೇ ?            

ಅವಳ ಕನಸು  ಬೆತ್ತಲಾಗುವ ಮುನ್ನ ಮನಸ ಆವರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿ 

ಮೋಡದಂತೆ ಮೇಲೇರಿ ಬರಲಿ ,

ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕಾದು, ಕಾಯ್ದ  ಕನ್ನೆ ನೆಲ 

ಇಂದು ಉತ್ತುಬಿಡಲಿ, 

ಪ್ರವಾಹದಂತೆ ನುಗ್ಗಿ ಬರಲಿ ,ಕಡಿದು ಉರುಳಿಸಿ ,ಕೆನೆದು ಕುಪ್ಪಳಿಸಿ  

ಭೋರ್ಘರೆದು,ನನ್ನಲ್ಲಿ ಮಳೆಯಾಗಿ ಹರಿಯಲಿ ....

ಅದರಲ್ಲಿ ನಾನು ತೇಲಿ ಹೋಗಬೇಕು ..  

ಶಾಶ್ವತ

ನೀನಂದು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ ಸಮುದ್ರ ತೀರದ
ಹೊನ್ನ ಮರದ ಕಣದ ಮೇಲೆ
ನನ್ನ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಮೇಲೆನಿನ್ನ ಹೆಜ್ಜೆಯನಿಟ್ಟು
ಏಕೆಂದು ಕೇಳಿದಾಗ ನೀ ಹೇಳಿದ್ದೆ
ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ನಾ ಶಾಶ್ವತ ವಾಗಿರಲೆಂದು ,,
ನಾ ವೆದಾಂತಿಯಾಗಿದ್ದೆ...
ಈ ಜೀವನ ನಶ್ವರ ,
ಯಾರಿಗೆ ಯಾರೂ ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ .
ಇಂದು ನೀ ಪಕ್ಕ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ ಅದೇ
ಹೊನ್ನ ಮರಳ ಕಣದ ಮೇಲೆ
ನಾ ನಿನ್ನ ಮುಖ ನೋಡಿದಾಗ
ನಕ್ಕು ನೀ ಹೇಳಿದ್ದೆ ...ವೆದಾಂತೀ,
ನೀನಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಾನಾದರೂ ಶಾಶ್ವತ ವಾಗಿರಲೆಂದು
ಮರುಕ್ಷಣವೇ ದೊಡ್ಡ ತೆರೆಯೊಂದು ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ
ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತುಗಳನ್ನು ಅಳಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು..
ಕೊಪಗೊಂಡಿತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿ ....
ನಾನಿದ್ದರೆ ತಾನೆ ?ನೀವೆಲ್ಲ ಶಾಶ್ವತ ....!

ಉಲ್ಕಾಪಾತ

ಆಗಸದಲಿ ಉಲ್ಕಾಪಾತ ವಾದಾಗ 


ನೆನಪಾಯಿತು ಮಾತೊಂದು 

ನೆನಸಿದ್ದು ನನಸಾಗುವುದು


 ಈ ಹೃದಯದ ಭಾವನೆಗಳು
 
ಬೀಳುವ ಉಲ್ಕೆಗಳಿಗೆಲ್ಲ ನೆನಸಿದೆ ...


ಅವಳು ನನ್ನವಳಾಗಲೆಂದು 

ಆ ಮಾತು ನಿಜವಾಯಿತು ...
.
ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಆಯಿತು.... 


ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ....;

ಮನದೊಳಗಿನ ನೂರು ಮಾತು ಕಣ್ಣಂಚಿನಲಿ
 ಬರುವ ಸಮಯ ..
ಕಾಯುತ್ತಿತ್ತು ಈ ಮನಸು ನೂರಾರು ಕನಸುಗಳೊಟ್ಟಿಗೆ  ..
ಬೆಚ್ಚಗೆ ಕುಳಿತು ಪಿಸುನುಡಿಯುವ ಕಾತರದ ಕ್ಷಣಗಳಿಗೆ ..
ಬರೀ ಮೌನಗಳೊಟ್ಟಿಗೆ ಸರಿಯುತ್ತಿದ್ದವು ..ಕಾತರದ 
ಕ್ಷಣಗಳೆಲ್ಲ ... ಸಂಕೋಚದ ಪರದೆ ಹಾಕಿ ..
ಹೃದಯದಲಿ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟು ಕೊಂಡಿರುವ  ಬಾವನೆಗಳೆಲ್ಲ 
ಕೆಣಕುತ್ತಿದ್ದವು...ಹುಚ್ಚಾ ಕಲಿಸಬಾರದೆ , ಮೌನಗಳಿಗೆಲ್ಲ ..ಮಾತನ್ನ ..??.
ಮಾತು ಕಲಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲಿ ತೊದಲು ನುಡಿಯಲಾಗದೆ...
ಮತ್ತೆ ಮೌನಕ್ಕೆ ಶರಣಾಗಿದ್ದೆ ....
ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಮಾತು ಕಲಿಯುವ ಕ್ಷಣಗಳಿಗಾಗಿ ..
ಕನಸು ಸಾಕಾರಗೊಳ್ಳಲು ಬೇಕಿನ್ನೂ ಸಮಯ....
ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಕಾಯಬೇಕು ಹೀಗೆ .. ಮೌನಿಯಾಗಿ ...